Menu Start

Ibiza kreeg de grote reset

Ibiza was in de jaren ’90 van de vorige eeuw een paradijs voor liefhebbers van dancefeesten. Je kon er letterlij 24 uur per dag ergens een discotheek binnenwandelen en je mengen tussen gelijkgestemden. Maar wat de pillenslikkers en cokesnuivers destijds niet wisten, dat was dat zaken ernstig zouden gaan veranderen.

Doorn in het oog

Decennia lang was het stappende publiek op het eiland van de autonome regio Balearen in Spanje een doorn in het oog van de bestuurders. Er moesten honderden agenten vanaf het vaste land worden ingevlogen om er gedurende de zomermaanden de feestende massa nog een klein beetje onder controle te houden. En de alsmaar aanhoudende stroom klachten van de oorspronkelijke bewoners, Ibicenco’s, zwol harder aan dan die pukkel vorig jaar op je onderkin. Dus kwam er overleg achter de schermen.

Toerist vs feestbeest

De feestbeesten werden in contrast gezet naast de gemiddelde toerist. En de bestuurders schrokken zich wild. Die feestbeesten moesten natuurlijk ergens slapen dus de accommodaties werden wel verkocht. Maar op een enkele taxirit na werd er door de feestbeesten niet veel uitgegeven. Zelfs niet in de clubs, waar een drankje amper te betalen was.

Toerist

De doorsnee toerist daarentegen die kwam met zijn gezin. Die spendeerde veel geld aan accommodaties, maar ook in restaurants, op hippiemarkten, aan huurauto’s in de kledingwinkeltjes en op talloze andere plekken op het eiland. Het ging de doorsnee toerist niet om die speciale dj, maar om dat leuke shirt of om dat lekkere ijsje in die mooie ijssalon.
En dan was er ook nog de rijke toerist. Dat was er één die kwam met een private jet, een groot jacht, of andere dure transportmiddelen. Deze toerist wilde niet met grote pupillen in een donkere club op het VIP deck staan de hele nacht, nee joh. Die wilde pronken met zijn bezit en zijn looks. Dus de beachclubs kwamen in opkomst.

Schrappen

Het gepeupel dat decennia lang de clubs bevolkte moest gedeleted worden. Maar hoe doe je dat als overheid? Precies door de clubs af te remmen. De clubs mochten niet meer 24/7 open zijn en dat damde het feestgedruis al flink in. De feestende niets uitgevende clubbers verminderden in aantal, tot groot plezier van de nieuwe toeristen en de bestuurders. Ibiza was een familie eiland aan het worden in een rap tempo.

Niet genoeg

Het tempo waarin de afbraak van de clubs verliep was echter niet voldoende om het uitgaansleven op die partyrots te degraderen tot een onbelangrijk feit dat slechts in het geheugen zat van de clubbers. Tot er een Chinees op het idee kwam een virus los te laten in de wereld.

Covid-19

Met de komst van Covid-19 leek het wel of er gebeden gehoord werden op Ibiza. Het opeenstapelen van feestende clubbers in ramvolle discotheken, tot core business gemaakt door een aantal grote clubeigenaren, was natuurlijk een doodszonde. Dus de clubs moesten op slot terwijl Corendon inmiddels de doorsnee gezinnetjes op en neer reed tussen zijn hotel, de luchthaven en de hippiemarkt, in willekeurige volgorde.

Blijvend

En, lieve kijkbuiskinderen, reken maar op het worst case scenario als je van clubbing houdt, want het blijft zo op Ibiza. De eilandbewoners verdienen evengoed hun boterham die zelfs wat dikker is belegd door de gewone toerist dan dat het geval was bij de feestende jongelui. En de bestuurders en overheid hebben eindelijk het zo gewilde gezinnetjes status en ze zijn verlost van incidenten veroorzaakt door drank en andere drugs.

Ibiza 2.0 is geboren, wen er maar aan.

Rubrieken:Columns

Gemarkeerd als:

Blutz

Michèl. Ik bedacht concepten zoals Xandra, Afarma, Wapwinkel, Ibizavandaag, Chillnight, Close2heaven en Beatsandbites. Nu beperk ik me tot het schrijven van wat columns en content voor een aantal websites, maar ik doe dat met groot plezier.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *